December 20, 2006

Christmas Party Story Last week, nagkaron ng Christmas party sa office (na di actually ginanap sa office). Hindi ako mahilig um-attend ng party pero dahil ito 'yung party na di ako required makipag-interact (dahil wala pa naman kaming gano kilala at ayos lang na kami-kami lang ng classmates ko ang mag-usap), pumayag ako. 'Yung food pang-elitista. Nasabi ko na dati na ayoko ng elitistang pagkain. 'Yung mata ko lang 'yung nabusog at di 'yung tiyan ko. Actually, sa lahat ng pagkaing inilagay sa plato ko, isa lang 'yung nasarapan ako. Mas gusto ko pang isang klaseng ulam na lang na masarap tapos may plain rice kaysa sa kakarampot na masarap na ulam tapos plain crap na 'yung iba. Nu'ng nag-start 'yung presentations (kung sa'n di kami kasali kasi OJT lang kami), nakakita ako ng reverse domino effect. Nu'ng may isang tumayo, sunod-sunod nang nagtayuan na lahat. Natural kapag may tumayo at humarang sa harap mo, edi tatayo ka din. Ngayon 'yung taong nasa likuran mo, di n'ya din makikita at tatayo din s'ya. Gano'n din 'yung nasa likod n'ya at 'yung nasa likod ng likod n'ya (ad finitum). You get the point. Kung wala sanang tumayo, nice and comfy sana ang lahat sa kinauupuan nila. Heck. Dahil nga d'yan, na-force kaming sumiksik sa harap. Ang lalaki pa naman ng mga tao do'n. I really felt like a hobbit. Anyhow (para di naman ako puro anyway), kung iisipin mo, wala na kaming sisiksikan sa harap pero hindi. May isang lugar sa harap na ayaw puntahan ng iba -- 'yung tabi ng speakers. Di ko alam kung ilang decibels 'yon pero iyon na ang pinakamalakas na ingay na narinig ko sa tanang buhay ko. I didn't just hear the sound, I felt it. Hindi na namin ininda (whatever that means) 'yung ingay. Ang mahalaga, napanood namin 'yung presentations ng iba't ibang department at napatunayan kong may mga cheerdancers din pala sa kompanya namin. I thought they were all geeks. Isip-Bata-Matanda Dito sa net, mukhang masyado akong seryosong tao (lalo na sa mga nakaka-debate ko sa forums). Pero in front of my relatives and close friends, I am a shallow clown. Di ga'no sine-seryoso 'yung mga sinasabi ko kasi lagi akong nagbibiro at parang bata kung gumalaw at magsalita. Isa pa, hindi strong ang personality ko. When a lot of people are speaking, my voice gets drowned and is left unheard. Soft-spoken kasi ako. Maybe, my voice is as small as the size of this font. Lately ko lang na-realize na di 'yon facade, I mean na nagpre-pretend lang akong magmukhang tatanga-tanga at mababaw. Deep waters have shallow parts too. Na-isip ko lang na kaya kong i-force 'yung sarili ko na mag-isip ng malalim kung gusto ko. Para bang nagkakaron lang ako ng Super Saiyan moment kapag nakikipag-debate ako or kelangan kong umintindi ng isang technical na write-up or science book. Pero kapag di kailangan, shallow 'yung mga ideas na nagma-materialize sa utak ko. Kapag binabasa ko kasi 'yung mga sinusulat ko dito or sa forums (or sa kahit anong article), parang ang mature ko na. No one who knows me in real life would expect these kinds of thoughts from me (my self include). Para sa kanila, isa lang akong matanong at uto-utong isip-bata. I concur. []

December 10, 2006

Sumweldo Na Nakuha ko na 'yung allowance ko, P4,005.75 to be exact. Mas mataas s'ya ng P300+ sa mga classmate ko. Namali yata ng computation 'yung HR. Unfair talaga sa kanila dahil isang beses pa lang sila na-late (2 mins.) ako, siguro 4 times na (2-5 mins.). Pero sabi ko nga, baka baliktad, sila 'yung nakulangan at akin 'yung tama. Pupuntahan na lang namin 'yung HR next week. Naaabutan na ako ng malaking pera dati (tulad nu'ng niregaluhan ako ng kapatid ko ng P5,000) pero pagkakuha ko nito, iba. Para bang ni-ref 'yung lahat ng pagod ko at nu'ng tumigas ito 'yung lumabas (green-minded ka) -- pera. Parang ang hirap tuloy gastusin. Pero sabi ko nga sa isang recent entry ko, balak kong bumili ng telescope at microscope (na low-end). At napagisip-isip ko na din bumili ng eye-glasses. Napagtanto ko kasi na kung di man ako makakabili ng eye-glasses dahil malabo mata ko, bibili na lang ako para di lumabo mata ko ('yung may protection). Tutal, halos 12 hrs. naman akong nakaharap sa PC araw-araw. Anyway, kahapon lang nagastos ko na 'yung P830. Bumili ako ng book na "Smoke and Mirrors" ni Neil Gaiman, 3 VCDs (Star Wars III, Fight Club at The Unfaithful), headphones at Cloud na keychain (from FFVII). Again, mag-isa na naman akong nag-shopping. Masaya, swear, kasi napupuntahan ko 'yung gusto kong puntahan kaagad. Di nga lang ako alone eh, alone pa akong alone. Halos lahat kasi ng nakita ko sa mall eh may mga kasama. Siguro kung t-try lang ng mga taong mag-shop mag-isa, hindi magiging gano'n kaingay sa malls. Masaya naman ako sa mga nabili ko. Magmo-movie marathon ako mamaya. Di Nagbabasa May nakita akong survey sa kung ano 'yung factors na nagpre-prevent sa mga tao na magbasa ng libro, ito 'yon (Source: http://ndbd.gov.ph): Masyadong marami kaya ire-recategorize ko sa dalawa: "I don't like to read books" category and "I don't have money" category. Ang nasa ilalim ng "I don't have money" ay: money (obviously), lack of reading materials, poor eyesight (walang pambili ng salamin) at illiterate. 'Yung sa "I don't like to read books" naman ay: lack of interest, lack of time, laziness at others (these four are synonymous). Now, puwede nang i-eliminate 'yung "I don't have money to buy books" category dahil di nila kasalanang di sila makapagbasa ng libro. They don't have the means eh. So in other words, "I don't want to read books" is the sole reason kung bakit 'yung may mga pera naman eh di bumibili ng libro (gee, thanks survey, that was a very insightful result (not only that, it begs the question)). Basta, tuwing pupunta akong mall, parating puno 'yung mga apparel shops at boutique. Kung mapupuno man 'yung bookstore, dahil lang 'yon sa supplies nila or magazines. Honestly, pagpunta ko do'n kanina, pinaka-dense sa magazines/song hits section (pun is intended na intended). Ang totoo, tingin ko (at ng marami) ang main problem eh comprehension talaga. Madali lang naman magbasa pero straining mag-comprehend. Minsan nga naiisip ko, dapat proud ang isang tao na bookworm s'ya kasi reading (with comprehension) is not just a hobby, it's also a talent. Di lahat nakakagawa no'n. Di nga lang s'ya pang-showcase kind of talent. Imagine mo naman, sumali ka sa beauty pageant tapos ang talent mo eh, reading novels. Ang duh naman. Pero at the of the day, di ko pa din talaga alam. When you like something, you have no idea how not to like it. Wala akong makitang rason kung ba't may taong di naaaliw sa libro. Their hate for books is blind. []