January 30, 2007

Sponsored: Messypotamia Madaming nagsasabi na ang gulo-gulo ko daw sa gamit. Hearsay s'ya; I heard them say it. Meron naman akong explanation, di ko lang masabi kasi sasabihin ng iba, lame na excuse. Lahat naman yata na-encounter 'tong term na 'to sa HS physics class nila -- entropy. Ito, in layman's term, eh 'yung measure of disorganization (of heat). 'Yung simpleng demonstration nito eh 'yung pagkaluma ng building, pagkasira ng mga gamit at 'yung pagiging magulo ng arrangement ng mga gamit pagtagal. All things eh ganito ang tendency -- to disorganize. Nakakatamad mag-ayos ng gamit dahil gumugulo sila ng kusa. Sa isang taong tulad ko na tinatamad sa mga bagay na nakakatamad (like arranging things), this is to be expected. Kaya ang ginagawa ko, pinapa-accumulate ko 'yung mess. Then, pag sobrang messy na (tipong nakakadapa na), saka ko na sila aayusin. Tsaka kasi marami akong ginagawa at iniisip. Kaya para sa 'kin arranging things that are bound to disarrange themselves is a waste of my time. Anyway, di naman sobrang sabog 'yung gamit ko pero di katulad ng mga bag ng most girls, maraming makikitang candy wrapper, crumpled paper, resibo, takip ng ballpen at coin sa ilalim ng bag ko. Parang shinake 'yung mga gamit sa loob ng bag ko minsan. 'Yung time naman na naco-consume sa paghahanap ko ng gamit (dahil nga magulo), na-co-compensate naman ng di ko pag-consume ng oras sa pag-aayos ng gamit. Quits lang. Pero napa-isip ako. Ba't kaya di na lang naging baliktad? Life would be easier that way. Sana umaayos na lang ang mga bagay kapag tagal. Kapag gano'n, masasabi ko na, "Don't worry, things will sort themselves out," ng walang pagaalinlangan. Sponsor: Dito sa George Lindemann Jr., may mga art na mukhang mess (or gawa sa scrap materials) pero napaganda nila. Karamihan sa mga art d'yan eh oriental 'yung style. Kaya kung mahilig ka sa mga Eastern 'yung theme ng painting, try mo tignan. Postscript na OT: Inilipat ko na 'yung tagboard sa may taas. Matagal ko nang gustong gawin 'yan pero ngayon lang ako sinipag magbuhat. Wala kasing nakakapansin kapag nasa baba s'ya. Sponsored: Nag-PM Ako Sa RX 93.1 Pinapangarap ko na noon pa na mabanggit 'yung pangalan ko sa mga greetings segment ng radyo or TV. Siguro dala ng desperation ko na mapaalam sa mundo na nag-e-exist ako. Pero never ko naman 'tong triny. Ang nasa isip ko kasi, para akong sasasali sa raffle kapag tatawag ako sa telepono nila. By chance lang. So iyon, I gave up the idea a long time ago. Kaso lately nalaman kong may YM account pala bawat segment ng RX 93.1 (station na lagi kong pinapakinggan sa office, puro kasi bago kanta). Na-reawaken na naman 'yung dati kong pangarap. Wala namang mawawala (yes, kahit enerhiya sa pag-t-type; remember energy cannot be destroyed) kaya nag-PM ako. It wooorked! 'Yung PM ko ginawa nilang PM as in Public Message. I am now famous! Ha-ha-ha! Right. Anyway, bawat segment nila eh may Q&A portion kaya sinagutan ko lahat. Lahat naman na-mention nila. Pero namula ako ng sobra no'n sa kinauupuan ko dahil minention 'yung buong pangalan ko 4 freaking times sa All Acces at 2 times sa Jumpstart (I am a very private person, kaya nga nag-PM lang ako). In my mind, I was screaming, "Sheet, tama na!" Nu'ng unang segments kasi, first name ko lang ang binanggit tapos may twang pa 'yung pronunciation so ang layo talaga sa kung pa'no talaga bigkasin 'yung name ko. And then, all of a sudden, this DJ correctly pronounced my whole name? The cold sweat! Sigurado akong nalimutan na ako ng mga radio jock na nagbasa ng greeting at opinions ko. Alam ko din na walang ni isang listener ang nakaalala ng name ko o sa kung ano man 'yung sinabi ko. Alam ko 'to kasi wala din naman akong pake sa mga taong naririnig kong mag-greet. I forget about them the moment the last letter of their names were uttered. In-e-expect ko din na gano'n din ang iba sa akin. No hard feelings. *sniff* Sponsor: Maraming restaurants malapit sa office namin. Halos naubos na 'yung allowance namin kaka-try kumain sa mga restaurant do'n. Pa'no pa kung malapit din sa amin 'yung restaurant in La Jolla? The menu is really tempting. Sana meron ditong branch. Postscript: Sa mga gustong mag-try d'yan ito 'yung YM accounts nila (na naka-add sa akin): Jumpstart931, Daily_Survey at All_Access1 []

January 19, 2007

An Entry On Friendster Lately, nag-update ako ng Friendster blog. Sinusulat ko ang entries ko do'n in English, para ma-practice kahit papano. I mean, Filipino na nga dito, Filipino pa do'n. Baka mamaya n'yan, malimutan ko na 'yung proper subject-verb agreement kasi di na ako nagsusulat in English. Anyway, ang sinabi ko do'n eh wag akong itrato ng mga tao na santo or anghel. Nasabi ko na no'n na di ako prangka. Ayokong nakakasakit ng feelings ng taong kakilala ko in real life. Maiilang kasi ako sa kanila tapos magui-guilty ako after. So to avoid such negative emotions, I just refrain myself from saying anything bad. Di ko kasi carry unlike perhaps, Kris Aquino. Dahil nga sa di ako mapanglait at prangka na tao, ang dami-daming tao ang nagsasabi na sobrang bait ko daw. And I hate that label. Why? Kasi kindness is similar to a theory. Isang inconsistency lang, ire-reject ka na. Biglang may maririnig ka na lang na, "Ay, ganyan ka pala." Ouch. That's one of the most painful insults a person could ever hear. Ganyan ka pala. As if kilala nila ako in the first place. Ngayon, alam kong di kagulat-gulat na mabasa ng mga nasa friends list ko 'yung entry ko pero nagulat pa din ako nu'ng nabasa nga nila. Natamaan at na-guilty daw sila. It's really embarassing when they told me that. Di ko alam kung paano ako mag-rereact dahil sabi ko nga, joker ako (silent-type na joker) in person. Di mo ako maririnig na magme-mention ng words na cosmic egg, big-bang or quantum particle. Tapos biglang nabasa nila 'yung sobrang mapag-muni-muning side ko? It's one of the few moments when you want the soil undearneath you to swallow you whole. Isa pang naka-add sa seriousness nu'ng entry ko eh 'yung language na ginamit ko nga -- English. Mas angsty kasi 'yung dating para sa ibang tao kapag English eh. Tignan mo, ano ang mas may impact, "Lumabas ka dito" or "Get out of here"? Most Filipinos say it's the latter. Nakakailang din 'to kasi never akong nag-e-English kapag kausap ko sila. As in Filipino, minsan pa nga malalim na Filipino. Bummer right? Di ko alam kung babawiin ko ba 'yung sinabi ko o hindi. Gusto kong seryosohin nila at ayoko din at the same time. Ewan ko, I'm confused. F*ck. []

January 15, 2007

Saddest Day of My Life It's funny, akala ko mauuna akong mamatay sa parents ko. Iyon actually 'yung hiling ko noon pa, na mauna ako para di ko maranasan 'yung sakit na mawalan ng magulang. But the natural order of things took its toll -- my father died before me. Nagising ako no'n ng madaling araw kasi may tawag galing sa hospital. Nanlumo agad ako. I mean, ano pang reason kung ba't tatawagan kami ng ospital ng 3.00 am? Something terribly bad must have happened. I can't possibly describe the saddness that befell me at the moment my brother told me, "Wala na si papa." Iyon ang four most devastating words na narinig ko sa tanang buhay ko. I was so sad that I wasn't able to cry. Puro ako, "Pa'no nangyari 'yon? Kuya, pa'no nangyari 'yon?" with the loudest voice I could muster. Alam ko kasi gagaling pa s'ya eh. Sobrang lungkot talaga. Kinompare ko lahat ng sadness na naramdaman ko sa buong buhay ko pero lahat sila, nag-pale in comparison. Ang positive lang d'yan eh tapos na. I've gone through one of the most painful experiences a person could ever undergo and I survived. Ewan ko kung ginagawa ng iba 'to pero kasi ako, dati nai-imagine ko 'yung death ng parents ko. Para bang sina-simulate ko sa isip ko. I would always hyperventilate. Sabi ko sa sarili ko, ang araw na mawala 'yung isa sa parents ko eh 'yung araw na masisiraan ako ng ulo. I was really wrong. I was stronger than I thought I was. Nu'ng mga first to second week, basta-basta na lang akong naiiyak sa jeep, office or anywhere. Mukha siguro akong tanga but I don't care. No, it's not that I don't care, it's more of I can't care -- too depressed to have the capacity. Mga dalawang weeks lang nag-last 'yung sobrang kalungkutan ko. How did I cope? Nagliwaliw ako. Ang totoo, nanood ako ng Zsa Zsa Zaturnaah kasama 'yung brother ko at GF n'ya right after nu'ng libing. And heck, thank you Vina Morales. Kahit papano nag-wander away 'yung isip ko dahil nakita kita in person (nakasabay namin sa movie house). Di ako fan, jologs lang talaga ako at naaaliw din kapag nakakakita ako ng mga taong sa TV ko lang nakikita dati. Mas maganda s'ya in person. Nag-stay din ako sa bahay ng friend ko hanggang 9.30 pm. Never kong nagawa 'yon dati pero dahil sobrang painful umuwi sa bahay, I have no choice. 'Yung dati ko kasing home, house na lang ngayon. Hanggang d'yan na muna 'yung kwento ko. Kapag nagpatuloy pa ako, baka maiyak na naman ako. Nakakapagod na eh. BTW, my father passed away on December 24, 2006 at the not-so-ripe age of 53 due to an acute respiratory failure (he was a chain smoker). Christmas will never be the same again. []