May 26, 2006

Evolution Fairy Tale I: The Frog Prince If you would read my profile, malalaman mong hindi ako naniniwala sa Theory of Evolution (ToE). Sasabihin ko ngayon kung bakit. This is Part 1, the problem with mutation. Basically, this is how ToE works through the help of mutations: May dalawang frog. Nanganak sila ng frog na may limang paa (mutation). 'Yung offspring ngayon na may 5 feet (my gosh, di pa ako umaabot d'yan), mapapasa din 'yung mutated genes n'ya sa magiging anak n'ya. May probability ngayon na dumami ang gan'tong klaseng frog if the environment permits them to survive (natural selection). No sooner maaaring magkaron na ng population ng mga frog na may limang paa sa isang location (new species). In short, five-footed frogs evolved from four-footed ones. Maaring isa du'n sa five-footed frogs e manganak ng frog with extra flaps on its side (mutation again). Repeat the cycle at puwedeng magkaron ng population of five-footed frogs with flaps on their sides. Repeat the whole cycle with mutations occuring generations after another and viola! one day, a prince may be produced! Di na kelangan ng kiss from a girl. I'm sure he lived unhappily ever after. Hindi 'to magandang bed-time story nevertheless, it's a fairy tale. Una, walang ebidensya na puwedeng mag-accumulate ang mutations without bringing harm later on. If indeed by some freakish chance, mutations that caused harm were eliminated by natural selection so that the mutations that did no harm was allowed to accumulate further, kelangan makita ito abundantly sa fossil record. But nada! Wala. Kelangan din nilang sagutin kung pa'no naging functional 'yung mga mutations, e.g. the creature became aware that the flap can be used for something. Animals don't rationalize. Pangalawa, mutations only alter, delete and duplicate existing genetic information (specified complexity) hence, destroys its information content. Mutations could NOT account for the existence of the heart, eyes, brain, digestive system, senses, camouflage, Venus flytrap and so on and so forth. This is empirical and factual. May mga tinanong akong evolutionists tungkol dito but they have always resorted to their magnificent story-telling skills to get around the problem. They sure give the Grimm Brothers a run for their money. Ang masaya lang dito gusto kong maging mutant dati pa. ToE suggests that all of us are mutants. Yeh, X-Men! Yeh. . . right. Postscript: I'll explain ToE's problem with the Second Law of Thermodynamics, abiogenesis, logic, probability, instinct, etc. sa mga susunod na sequels. Di ko pala sinasabing 'yung prino-propose ng evolutionists na story eh na-kwento ko ng eksakto. But that basically demonstrates how ToE works via mutations. Abracadabra! Di ko pa nasasabi dati pero mahilig akong mag-magic. Told you I'm weird. At ang sarap kasi ng feeling pag may naloloko ako. Seriously. Seeing their mouths open and hearing them ask insistently, "Pa'no mo ginawa 'yon?" give me insurmountable joy. Kaya nauuwi ako sa pagsasabi sa kanila ng trick (which is also a fun thing. . . for them only). A magician should never do that. But I'm not a magician anyway. Mahilig lang akong mag-magic. 'Yung mga magic na ginagawa ko eh mostly card tricks. Pero dati sineryoso ko 'yung pagma-magic ko at ang dami kong ginawang props. Tulad nito, kelangan ko ng props para magawa kong pure water 'yung juice (nasa transparent na baso). Tatakpan ko lang ng panyo 'yung baso, hihipan ko then tatanggalin ko 'yung panyo. After no'n pure water na s'ya. Ang daming na-amaze dito, haha, dali lang kaya. One thing I need is an acetate or transparent plastic, na naka-shape to fit the half of a glass, tapos kukulayan ko ng red marker (strawberry juice). 'Yung pangalawa, a small rectangular shaped carton. Kukulayan ko din ng red 'yung kalahati ng isang side lang. Ilalagay ko ngayon 'yung acetate sa loob ng baso (paikot) tapos lalagyan ko 'yung baso ng kalahati ding tubig. Ang effect, mukha s'yang juice pag sa gilid titignan. Kelangan dito ng konting distance mula du'n sa taong papakitaan ko ng magic dahil pag malapit uusisan no'n 'yung baso. Once may distansya na, papakita ko na strawberry juice 'yung laman by raising the glass. Then, ilulublob ko 'yung carton strip sa basong may juice (kuno). S'yempre papakita ko muna 'yung walang kulay na side, pag lublob, babaliktarin ko lang then itataas ko. Tada, proof na juice nga 'yung nasa baso kasi may naiwang red marking du'n sa strip! (Which really isn't the case, duh, I colored it beforehand.) Tatakpan ko ngayon ng panyo 'yung baso. Pero, di ko pwedeng bitawan 'yung panyo dahil from the backside, nakalublob actually 'yung daliri ko to reach for the acetate. Di naman 'to napapansin nu'ng tao dahil busy s'ya sa pagiging amazed. Pag hinipan ko 'yung baso at tinanggal ko 'yung panyo, all that will remain is the pure, transparent water and the fact na may naloko na naman ako. Magic! []

May 18, 2006

Nakakauhaw Minsan, kumakain ako ng pagkain para lang maka-inom. Kumakain ako ng kahit anong edible na makita ko para lang pag uminom ako ng tubig, masarap 'yung feeling. Kasi tina-try ko ngayong uminom ng 8 glasses of water a day. Healthy kasi. I tried drinking water na di ako uhaw for this purpose. Nakakasuya kaya. Lalo na pag isang glass or more ng tuloy-tuloy. Nalalasahan ko na 'yung pagiging walang lasa n'ya. So iyon nga, inuuhaw ko 'yung sarili ko para masarap uminom. My friends also find it weird na iniipon ko 'yung tubig sa bibig ko bago ko inumin ng dahan-dahan. Sinusumpa ko, hindi ko minumumog 'yung tubig. Ang gross naman no'n. Nagpapa-flow lang ako ng maraming tubig papunta sa mouth ko which causes my cheeks to puff out. Then, saka ko nilulunok 'yung tubig ng dahan-dahan. Walang gurgling involved. You might ask kung anong use no'n. Di ko din alam. Di ko nga mapapansin na ginagawa ko s'ya kung hindi pinoint out nu'ng kaibigan ko. (And she finds it very funny.) Ang theory ko lang, siguro kasi tamad ako masyado. Pag ginagawa ko kasi 'yon, mas kokonti 'yung time na hawak ko 'yung baso. Board Games Nu'ng bata ako akala ko 'yung board games, para sa mga taong na-b-bore. Akala ko talaga, bored games, hindi board games. Puwede din naman kasi kung bored ka, mag-board games ka. Anyway, pinaka-favorite kong board game 'yung Monopoly Jr. It's a kiddie version of Monopoly. Carnival 'yung setting at mga booth ang binibili. Ang totoo n'yan, never kong natutunan laruin 'yung Monopoly dahil nu'ng time na puwede ko na s'yang laruin (kaya nang intindihin ng utak ko 'yung mechanics), nawala na 'yung set. Gusto ko din 'yung Scrabble. Hindi ko lang alam kung may Scrabble Jr. (limited lang sa four letter words?) Pag naglalaro kami nito lagi talagang may aangal ng, "Hoy, walang ganyang salita!" Either bitter sila o hindi lang nila alam na may salitang gano'n o wala talagang gano'ng salita. Pero most of the time, wala talagang gano'ng salita. Sadyang wala lang maisip na word 'yung tumitira kaya kung ano-anong words of alien origin 'yung trina-try. Fun din laruin 'yung Snakes and Ladders. Bwisit na bwisit talaga ako du'n sa mahabang snake na dadalhin ka pababa e halos nasa 100th tile ka na. Though di ko alam kung ano logic nu'n. Ba't kaya snake? Nature ba ng snake na manghila? Ang alam ko crab 'yon e. Dapat Crabs and Ladders. One time, bumili ako ng Game of the Generals tapos gumawa ako ng strategy. Kasi sa game na 'to, puwede mong i-posisyon 'yung mga sundalo anywhere sa startup, di kagaya ng chess. So 'yon, I came up with a fixed strategical formation then drinawing ko sa papel. Everytime na may kalaban ako, iyon lang 'yung ginagamit kong arrangement and I always win. No joke. Andami ngang gustong nyumakaw nu'ng paper na 'yon but they failed! Gusto ko ding maglaro 'yung Clue kaso wala akong makita na mabibilhan. Never ko pa 'tong nalaro. May maliliit daw na kutsilyo and other stuff. Tapos huhulaan yata 'yung gumawa ng crime. Though may game ako sa PDA na mala-Clue, it's Who Dun It? Ang hirap palang maging detective. []

May 11, 2006

Nag-shopping Ako Usually, pag umaalis ako, lagi kong kasama 'yung friend kong malapit lang 'yung bahay sa amin. Kaso, this time, nag-decide akong umalis mag-isa. Mabo-bore lang 'yon dahil hindi ko naman plano mag-shop ng damit or accessories kundi books. Meron akong tatlong books na bibilin dapat kanina: Stardust ni Neil Gaiman, Life of Pi ni Yann Martel at The Little Prince ni Antoine de Saint-Exupery. Matagal ko na silang gustong bilhin kaya tuwang-tuwa ako na mabibili ko na sila at last. Ang masama, out of stock 'yung dalawa. So, ang na-fulfill lang sa booklist ko ay 'yung The Little Prince. Pero dahil ayokong isang book lang ang iuuwi ko sa bahay, I settled for another book, that is, The Rule of Four. Ewan ko kung anong klaseng katangahan 'yung nanaig sa akin kanina dahil alam ko namang hindi maganda 'tong book na 'to (kahit best-seller s'ya ambaba ng rating n'ya sa amazon, 2 1/2 stars). Ang mahal pa, P300+. I really make stupid decisions a LOT of times. But I will read it, nevertheless. Baka magkaron ako ng unpopular opinion pag natapos ko. Anyway, natuwa naman ako du'n sa The Little Prince. Tinapos ko s'ya agad kanina kasi medyo maikli lang eh. Teary-eyed din ako sa ending. This is a first. Never akong nag-excrete ng kahit katiting na tear for a book e. Dito lang. I agree with the rose and the stars philosophy. And at last, nabasa ko din 'yung pinagmulan ng, "What is essential is invisible to the eye." Ipapabili ko na lang sa nanay kong nasa CA 'yung ilang books sa wishlist ko. That includes the aforementioned two, The Time Traveler's Wife ni Audrey Niffenegger, Rainbows End ni Vernor Vinge, Old Man's War ni John Scalzi at World without Design : The Ontological Consequences of Naturalism ni Michael Rea. I can't softly wait. Tangina, ang mamahal kasi ng libro ngayon, ang hihirap pang makita. Tamang Pronunciation Nakakahiya mang i-admit pero nu'ng mga nasa 2nd year HS ako, naduduwag ako sa word na courage. Kaya pag may pinapabasang text sa class na may word na 'yan, di ako nagre-recite. Kasi ang basa ko sa kanya, couwreyj. Nakakahiya kaya. I am aware that my pronouncation of the word sucks. Alam ko namang it's pronounced as cr-ij. I can say it pag mag-isa ako. Pero pag out loud sa harap ng maraming tao, naaartehan ako, so sa couwreyj ako bumabagsak na mas masagwa at walang ka-class-class pakinggan. So ang na-conclude ko ngayon, minsan, hindi napro-pronounce ng ibang tao ng tama ang isang English word di dahil sa may problema sila sa dila o ano. Mahirap lang i-pronounce dahil nasanay na 'yung tao sa ibang pronuncation. To pronounce it in a different way (may it be the correct one) will make them feel awkward. Blame the people around them, na i-b-blame din 'yung taong nasa paligid nila, ad infinitum. May classmate akong most ang basa sa most. Nothing's wrong? Meron ah. Di ba mowst dapat 'yon? I don't think na di n'ya kayang i-pronounce ng may ow dahil napro-pronounce n'ya ng maayos 'yung roast at toast. Sa most lang talaga s'ya nag-f-fail. Kung naaartehan ako dati sa cr-ij, naaartehan din siguro s'ya sa mowst. Nasasabi ko din naman ng maayos 'yung marriage na ka-rhyme ng courage dati kasi nasanay akong me-rij ang basa sa kanya, hindi me-riyeyj. Dahil nag-speech class na ako, naayos ko na 'yung pronunciation ko. Hehe, not really. Hindi ko pa din masabi ng tama 'yung attitude. Dapat kasi, parang aritsud ang basa hindi daw atichud. Ang arte-arte naman kasi kung sasabihin kong, "Alam mo 'yung 'aritsud' ng tao na 'yan, ang pangit." Next time ko na babaguhin pag Amerikano kausap ko. []

May 5, 2006

Student's Pet Madalas akong teacher's pet no'n, kaya I will return the favor-itism. Ime-metion ko ngayon 'yung mga student's pet na na-meet ko, meaning, mga teachers na kinatutuwaan ng students, not necessarily because they like to teach. Actually, iyon nga ang gusto ng students, teachers who don't like to teach. Hrahahaha. May Filipino teacher ako dating super strict. As hindi kami puwedeng mag-cross ng legs sa class. Tapos 'yung sitting posture namin, dapat talaga nakadikit sa chair 'yung likod namin. Tuwing matatapos 'yung class before her, nagkakaron kami ng anxiety disorder. Pero, students respect her so much. She has that aura na ka-respe-respeto eh. Para bang you can't help but like to be liked by her. Dati naman, pinag-final exam kami sa SM Megamall nu'ng isa kong prof (nagpa-early exam kami). Nando'n kasi s'ya sa Netopia, naglalaro ng Command and Conquer. Sa foodcourt kami nag-answer ng exam. Tanungan galore. He didn't seem to care na magtanungan kami kasi nagpaiwan s'ya sa Netopia. 'Yung teacher ko sa Phil. Lit., nakakatakot magalit, fierce. As in kalimutan mo na lahat ng ihihirit mo dahil di ka talaga makakahirit once she gets mad. Pero ang kakaiba do'n, pag hindi s'ya galit, she's so nice. Kahit walang sumasagot sa kanya tuwing recitation, ayos lang. Or kahit mali 'yung answer, she sees to it na i-a-appreciate n'ya kahit papano. Natutuwa din kasi ako sa kanya kasi, so far, she's the 6th person I have met "live" na bookworm din. (This gives you the idea na lagi akong napapasama sa mga bookbirds, you know, 'yung mga nangangain ng bookworms.) Madami pa, next time na 'yung iba. Anyway, napansin ko lang, pag nasa harap ka pala ng classroom, kitang-kita mo nga lahat. Natural, na-try ko na magsalita sa harap eh. Nakaka-badtrip nga pag habang nagre-report ako, di nakikinig 'yung teacher. Tamang Grammar Nahihirapan ako pag pinapa-correct sa akin ng ibang tao 'yung grammar nila lalo na kung ka-age ko or mas matanda pa sa akin. Ayokong i-repeat ang history by participating in a grammatical Holocaust! Ni di nga ako grammar Nazi eh. Nakaka-spot ako ng ilang grammatical errors (lalo na 'yung obvious) pero I cannot claim na 'yung akin eh spotless. Hindi ko din naman idinidikdik na mali 'yung usage. Mainit nga lang 'yung mata ko sa maling subject-verb agreement. Kelangang i-exterminate from the face of the paper or the online forum. Pero, iyon na nga, sa mga nagpapa-correct sa akin, hindi ko kino-correct. Hehe. Na-g-guilty ako eh. Pag nasa gano'ng sitwasyon ka kasi, para kang 'yung anak ni Sam sa I Am Sam. Di ba she pretends that she doesn't know how to read well because his father, a retard, reads at a turtle's pace? Tsaka alam kong kaya nilang matuto ng tamang grammar through self-study, kung gugustuhin nila. Du'n ako natuto eh. Hindi naman ako nagpapa-correct ng grammar sa ibang tao. Tinuruan ko 'yung sarili kong i-correct 'yung sarili ko mismo, pati 'yung Microsoft Word na minsan nilalagyan ng red underzigzagline 'yung words na nag-e-exist naman. You see, you can pwn MS Word! Joo ruxorz! So iyon, I suggest na bumili na lang sila ng book about grammar nang di na nayuyurakan pa ng ibang tao 'yung ego nila along the process. At least 'yung libro lang, isang inanimate thing, ang nakakaalam na di sila marunong ng tamang grammar. At 'yung cashier nu'ng bookstore. []