September 18, 2005

Matuloy Kaya? Baka mag-OJT ako sa States this coming March-June (in which case hindi na ako babalik, mag-t-TNT ako hehe). Ngayon siguro e 60% sure na s'ya dahil wala na kaming problema sa pamasahe at allowance ko do'n. Yes, kami ang gagastos. May balik naman daw na malaking pera, minimum of $4000 (pag tamad ka daw). Kaso may mga problema pa akong hinaharap bago maging 100% sure ang plan na 'to. Wala kasi sa mga classmates ko ang sure na makakasama. Kumbaga sa 100% 'yung presence ng kahit isa man lang na ka-close ko eh 10% na. Tapos 'yung Visa application. Lahat naman daw halos ng pinapadala ng company na 'yon eh natatanggap pero kahit na, ano ba dapat ang sinasabi para di ma-deny ang Visa? If my Visa won't be denied, another 15%. Isa pa ay 'yung exam sa UP (main office nila eh nasa UP). Pag naipasa ko 'yon another 14.99%. I will have smelled American soil by that time. Pero ano kaya 'yung .01%? Sana di mag-crash 'yung eroplano. By then, makikita ko na ulit si mama after four (4) looong years. Punta daw kaming Disney Land. YEHEY! (Hmm, sa'n ba banda ang NASA?) Pero s'yempre ang importante talaga dito eh 'yung training. Na puwede kong masabing, "Umm, I had my on-the-job-training at NYC." Di ba? Maangas. Hek-hek. Postscript: Shet, sana matuloy. It's not too much to ask. Di Takot Sa Multo It's really unfair. Ba't lagi na lang akong nasasabihang mayabang pag sinasabi kong di ako takot sa multo dahil hindi ako naniniwala sa multo? Talaga naman e. I'm not ruling out the possibility but I have yet to see or sense them. Kine-claim naman nila na nagpaparamdam daw ang ghosts e, edi let me feel their presence first. Sabi nu'ng iba kong kakilala, kesyo wala daw ako du'n, kesyo di ko daw nakita 'yung nakita nila, blah-blah-blah. Pero hindi convincing ang pags-story tell nila e. Dahil kung ako nakakita ng multo, hindi ko lang ik-kwento 'yon sa mga kaibigan ko, i-b-broadcast ko 'yon sa buong mundo. Kahit isipin pa nilang sira-ulo ako. At as long as wala pa sa kanila ang gano'n ang reaction, wala, guni-guni lang nila 'yon. Kaya nga ang lagi kong tanong kaagad, "Nakita mo ba as in harap-harapan?" Lagi, hindi ang sagot nila. Then don't call me mayabang, for Pete's sake, I'm just being rational. BTW, pag ako nag-kwentong nakakita ng multo, matakot sila, for in that case, I really will have seen one. []

September 9, 2005

Nasa Future Ako Alam kong may nagtanong na nito dati. Ano kaya ang magiging reaction ni, let's say, Aristotle pag dinala mo s'ya sa panahon natin? Hula? Sa tingin ko, he'll be astounded of course. Sabi ko nga no'n gusto kong mapunta sa future. The present is just so, so ordinary. Di ba? Anong kakaiba sa computer, sa ballpen, sa camera? WALA. At alam kong hindi ko na mararating pa ang dream kong 'yon. Pa'no na 'yan?! Worry not, myself! Naka-isip ako ng paraan. May nag-predict no'n na isang araw, man will ride on iron horses (Thomas Edison 'yata). Look, look at the cars! These are the iron horses he was talking about! Nakatira ako sa future na na-envision ng tao na 'yon. I feel privileged. Siguro may bata 5000 years ago na nag-wish din na sana puwedeng gumalaw ang mga pictures sa isang flat surface. Haha, how I wish I could show him a TV. At may lalaki din siguro nu'ng Middle Ages na nag-isip na sana di na n'ya kelangang isawsaw pa ang quill sa ink para sumulat. Hallow? Meron ako ditong signpen at gel pen (na iba-ibang kulay). At sino kayang nag-akala na puwedeng i-contain ang mga thoughts, sounds, images at iba pang information sa isang pabilog at sobrang nipis na bagay na kung tawagin ay CD? See. Somehow, nakatira pala ako sa future. Ito ang future na minsan pinangarap masilip ng mga tao thousands/hundreds of years ago.What can I say? Ngayon pag tinitignan ko 'yung wireless phone namin dito sa bahay, naaaliw ako. Just the clicking sound of the buttons give me some sort of a nudge, na here I am, in a futuristic world. Siguro, isang araw, may isa ding teenager ang mag... wait, may blog pa kaya sa panahon na 'yon? Erase. May isa ding teenager ang makakaisip sa isang babae, 4000 years ago, na humiling makakita ng flying cars. Itatanong din siguro n'ya sa sarili n'ya, kung ano ba ang kakaiba do'n. For her, there's nothing to be amazed of. Then, i-wi-wish n'ya ding mapadalan ako ng isang lumilipad na kotse. Palm Sa Aking Palm Isa na siguro ang PDA (mine's again a T|E2) sa mga possessions na kukunin ko sakaling magkasunog (knock on wood). Pramis. Sobrang gamit na gamit ko talaga s'ya. Money well spent. Nagagamit ko s'ya as an mp3 player. Nakakapag-paint/drawing din ako at nakaka-compose ng music. Na-o-organize at na-reremind din ako sa mga dapat kong gawin (assignments/tasks). Nakakapag-store din ako ng mga photos. Nagagamit ko nga din s'yang USB drive. Nakakapagbasa din ako ng e-books (currently reading Chronicles of Narnia). Nagagamit ko din s'ya for taking down notes. Nakakalaro din ako ng mga GBA/GB games (through emulators) at palm games, in addition to that, di ako natatakot mahuling naglalaro ng games sa school (isang pindot lang sa screen e puwede kong palabasing nagbabasa ako ng article). Nakaka-browse din ako ng sites offline. Hahahaha! Honestly, bago ako nagpabili ng palm hindi ko naisip na kaya n'yang gawin lahat ng 'yan. Nalagpasan pa n'ya ang expectations ko (and it continues to amaze me with its capabilities). It can do a lot at such a cheap price. Bravo! Kung gusto mong magawa ang lahat ng 'yan (and much more) gamit ang isang device na kasing laki nga lang ng palm, buy a PDA. You won't regret it. []